زیر ساخت هوشمند در زمینه شهرهای هوشمند، ستون فقرات شهر هوشمند است. زیر ساخت هوشمند شامل زیرساخت‌های ارتباطی مانند فیبر نوری، شبکه‌های Wi-Fi ، نقاط بی سیم و همچنین منابع مختلف انرژی (تجدید پذیر)

فناوری شهرهوشمند به معنای استفاده از ظرفیت‌های ارتباطی و فناوری اطلاعات برای جمع‌ آوری اطلاعات و مدیریت این اطلاعات است كه به كمك فناوری اطلاعات و منابع موجود، رفاه و حقوق شهروندی بیشتری برای شهروندان رقم می زند.
شهر هوشمند باید دارای معیارهای اصلی زندگی هوشمند همچون اقتصاد هوشمند، حمل و نقل، محیط و در نهایت مردم هوشمند باشد.
بهره گیری از ظرفیت های ارتباطی و فناوری اطلاعات در شهرهای هوشمند امكان هایی را در اختیار انسان قرار می دهد كه به واسطه آنها زندگی در این نوع شهرها به ساده ترین شكل ممكن صورت می گیرد.
كشورهای پیشرو در به خدمت گرفتن فناوری های هوشمند اكنون به مرحله ای رسیده اند كه شهروندانشان دیگر به مراجعات مكرر برای دریافت خدمت هرچند كوچك نیازی نداشته و چنین خدماتی را در منازل خود دریافت و نیازهای خود را برآورده می كنند.
توسعه فناوری‌های هوشمند به ‌سرعت در جهان درحال افزایش است و شهرهای هوشمند در رقابتی تنگاتنگ به دنبال افزایش استفاده بیشتر از این فناوری‌ها هستند.

 

ما در مسیری گام برداشته ایم که شهر های آینده را به مکان های پر جنب و جوش، جذاب و پایدار برای مردم تبدیل می کند. در این شهرهای هوشمند زندگی روزمره آسان و کارآمد است و مردم با یکدیگر و شهرشان هماهنگ هستند. اما یک شهر هوشمند چه اجزایی دارد و چگونه عمل میکند؟

 

سنسورها و ابزارهای ارتباطی:

ساخت شهر هوشمند مراحل مختلفی دارد. در مرحله ی اول شهرهای هوشمند  به سنسورها و ابزارهای ارتباطی نیاز دارند. این ابزارهای ارتباطی می تواند شامل تجهیزات خیابانی، پایه های روشنایی و درب های اتوماتیک، نقاط شارژ و بردهای اطلاعات الکترونیکی باشد. همه ی این وسایل ارتباطی توسط شبکه ی برق به هم مرتبط می شوند و زیربنای ارتباطی و سنسوری  شهر را شکل می دهند و می توانند رویدادها و اطلاعاتی را در ارتباط با کیفیت زندگی و و شرایط و زیرساخت های مرتبط با تجهیزات ارائه دهند.

به عنوان مثال سنسورها میتوانند در اتوبوس ها جاسازی شوند.  به این ترتیب اتوبوس ها میتوانند با چراغ های راهنمایی رانندگی و تجهیزات روشنایی شهری ارتباط برقرار کنند و جاهای خالی برای پارک کردن ماشین را شناسایی کرده یا دمای هوا و سطح آلودگی هوا در مناطق مختلف را اندازه گیری نمایند. در مرحله ی بعد این تجهیزات باید به  شبکه ها وصل شوند. شبکه هایی مثل حلقه های فیبر نوری، شبکه های ارتباطی رادیویی و مهم تر از همه  شبکه ی برق که سیستم برق رسانی خیابان ها را تامین میکند. همه ی این شبکه ها و راه های ارتباطی در کنار هم مسیر اصلی جریان اطلاعات را تشکیل می دهند و همه ی زیرساخت ها، تجهیزات و سرویس های یک شهر هوشمند را به هم متصل خواهند کرد.

تعاملات:

 نتیجه ی داده های عملیاتی و محیطی به دست آمده بصورت بلادرنگ به یک پلتفرم واحد فرستاده میشود. تیم های شهری با استفاده از موتورهای قانون گذاری و دیگر رویه ها بیست و چهار ساعته می توانند  در ارتباط با وقایع و اتفاقات تصمیم گیری کرده و سرویس های شهری متناسب با نیاز شهروندان مناسب سازی نمایند.

بانک حافظه ی شهری:

این پلتفرم همچنین به عنوان حافظه ی شهر عمل میکند، جایی که همه ی اطلاعات مفید در آن ذخیره میشود (اطلاعاتی در ارتباط با دارایی ها، جدول زمانی دارایی ها و غیره). این اطلاعات جهت تشویق توسعه های آتی در زمینه راهکارهای شهر هوشمند در دسترس عموم و کارآفرینان قرار میگیرد.

ایجاد سرویس های جدید:

داده های به دست آمده و مشارکت ذینفعان منجربه ایجاد سرویس های جدید و هوشمندتر شدن سرویس های موجود میشود. به عنوان مثال : پارکینگ هوشمند، شبکه های الکتریکی چند منظوره، اینترنت وای فای شهری و … . مدل های جدیدی از کسب و کار در حال به وجود آمدن هستند  که افزایش کارایی و بهبود عملکرد و صرفه جویی های ناشی از آنها به تامین بودجه ی مالی  برای توسعه های آتی کمک می کند.

فهرست